LVQR contact
Bel naar 0345 648 391 (Op werkdagen tussen 09:00-17:00) Of verstuur online je bericht door hier te klikken.
LVQR blog
LVQR traktaties

”Hoeveel nachtjes moet ik nog slapen, mam?”

‘Hoeveel nachtjes moet ik nog slapen mam?’ ’14 nachtjes Noaniël, dat duurt nog wel even.’

‘En wanneer mag ik die kalender openmaken met die chocolaatjes erin?’ ‘Oh Noaniël dat zijn nog wel 30 nachtjes.’ ‘Maar waarom heb jij die al gekocht dan mama?’ ‘Omdat mama niet altijd overal aan denkt, zeker deze tijd van het jaar. En nu voor het eerst een keer een beetje op tijd is.’ ‘Oh ja, jij vergeet altijd alles he?’ Thanks for the reminder, son.

November 2017. Het is weer zover. Het circus gaat beginnen. We eten thuis al vanaf september pepernoten en chocoladelollies, doei dieet. Op de televisie wordt er aangekondigd dat die goede oude man binnen nu en een hele korte periode zal verschijnen. Intertoys maakt zoals altijd volop van de reclames en wijst ons er allemaal op dat het speelboek klaar in de winkel ligt. ‘MAMA, HET GROTE SPEELBOEK IS ER!’ Mooi denk ik, daar is hij wel even zoet mee. Vorig jaar was ik natuurlijk te laat met het ophalen van dit andere heilige boek, zodat er geen exemplaren meer waren. Deze ramp heb ik destijds weten te redden met de online website van Intertoys door Noaniël alles op de site te laten zien. Veel minder leuk dan zo’n echt boek waar je in kan markeren, knippen en aankruisen wat je wilt.

Speelgoedboek

We lopen de Intertoys in en de reden van onze aanwezigheid hier is voor Noaniël niet meer de hoofdzaak, want hij rent gelijk naar het speelgoed voor jongens. ‘Mag ik die?’ Hoor ik na 5 hele seconden. Record! ‘Noaniël, waar zijn we hier ook al weer voor?’  Ik zie dat hij gelijk opzoek gaat naar een medewerker.

Bij de kassa ligt nog een stapeltje van 6 stuks. Pfiew, dit jaar heb ik tot nu toe nog alles onder controle (wat betreft project Sint). ‘Pak er maar een lieverd.’

‘Mama, is dit wel gratis?’ Ach de schat. Ik zie twee oudere dames lachen en even betrap ik mijzelf op een vreugde sprongetje in mijn hart. Wat heb ik mijn kind toch bewust en dankbaar opgevoed in 6 jaar tijd. De keren dat ik door het huis tierde: ‘NIKS is gratis Noaniël!! Dus we gooien NERGENS mee, en zijn zuinig op onze spullen!!’ hebben blijkbaar toch aardig goed gewerkt. ‘Vraag het maar aan die meneer.’ ‘JA gratis mam! Hoor je dat mama, gewoon gratis!’ Zijn gezichtje glundert. Jazeker helemaal gratis, maar dit boek gaat mij een fortuin kosten jongen. En ik geef hem een kus op zijn voorhoofd.

Noaniël mag alles aankruisen wat hij graag zou willen hebben. Daarna maken wij samen een top 10.

Ook voor de Sint bij opa en oma. Natuurlijk staat de Nintendo Switch met stip op nummer 1. Een grapje van 350,- exclusief spelletjes. Ik heb hem ook gelijk uitgelegd dat dit te kostbaar is voor Sinterklaas en hij bovendien al een ‘normale’ WII heeft. Sinterklaas kijkt ook naar wat kindjes nog niet hebben. ‘Mama ik geloof je niet helemaal, voor de zekerheid wil ik het toch laten staan…’  Alright, keep on dreaming boy!

De intocht

De daaropvolgende zaterdag, vind de intocht plaats. Het groene pietenpak dat ik al een week geleden (ik heb dit jaar het echt helemaal onder controle he) heb gekocht, wordt over zijn normale skinny jeans en sweater gedragen. Waarop nog een heel protest volgt. ‘Zwarte piet draagt ook geen skinny jeans onder zijn pak!’ ‘Nee dat klopt, zwarte piet draagt een witte maillot onder zijn pak, wil dat je liever?’ Jullie begrijpen wel dat dit gelijk het einde van de discussie was.

Ik heb het zelden zo druk bij ons gezien in de binnenstad. Sinterklaas komt altijd bij ons met de trein. Ja je moet wat als je alleen een paar sloten en beken hebt.

14:00 uur, het moment dat de Sint en zijn pieten aan zal komen. Op dat moment valt het met bakken uit de lucht. Hagelstenen van de grootte van een knoop. Hier had niemand zich op voorbereid zelfs de Sint niet… Om mij heen zie ik krijsende kinderen en gillende moeders.

Snel krijg ik het idee om bij mij op het werk te wachten, we lopen naar de winkel en gaan lekker droog onder de blower staan. In deze straat komt de Sint en zijn entourage ook langs.

Ik pak nog even snel een plastic tas van onder de toonbank vandaan en we horen getrommel in de verte. Kletsnat en al komt de hele stoet aan. Maar nog altijd even enthousiast. Ik word er zelf vrolijk van. Noaniël staat weer vol verbazing te kijken als hij ziet hoeveel pieten strooigoed in de tas doen. Net op het moment dat de optocht bijna is afgelopen komen er nog twee pieten naar ons toe, waarvan 1 hem nog een handje pepernoten geeft en zegt: ‘Hoi Noaniël!’

‘MAMA, MAMA, MAMA!!! Zwarte piet weet mijn NAAM!’ Compleet in shock en vol verbazing is mijn kleine piet. ‘Ja lieverd, ik zeg toch altijd dat Sint en zijn piet alles zien!’ ‘Ja mama, ik geloof het, dat is ECHT zo. Niet alleen Allach ziet alles, ook Sinterklaas!’ Oh ja dat is waar ook, vriendje Mehmet, heeft hem laatst alles over de Islam in kindertaal heeft uitgelegd. Hi-la-risch. Wat kunnen kinderen van die leeftijd geweldig zijn.

Thuis op de bank zie ik hem bedenkelijk kijken, waarop al snel een vraag volgt: ‘Mama, die piet die mijn naam zei he. Ze leek echt vet veel op juf Juliet, van groep 2a…’

VERREK! De stagiaire uit de groep van vorig jaar! Ik probeer mijn lach in te houden, en mijn allerbeste acteer-gezicht op te zetten: ‘Oh écht waar Noaniël, wat grappig!’ ‘Ja maar mam, dat kan helemaal niet he?’ Wat een slimbo. Ik had haar zelf niet herkent. Even spookt het door mijn hoofd om alles te vertellen maar ik wil deze kinderdroom nog niet verpesten. ‘Nee lieverd, misschien wilde juf Juliet ook graag meedoen, en heeft ze zich stiekem aangesloten.’ Help wat zeg ik nu. ‘Ja met schmink en een pak!’

‘Ja lieverd dat kan allemaal…’ En hij kijkt mij lachend aan. Oh god, hoe houd ik dit nog vol al die jaren?

Fijn Sinterklaasfeest!

Groetjes,

Noël

hoeveel nachtjes moet ik nog slapen
Geen reactie's

Geef een reactie